REKLAMA
Najlepsze Domy
Ścieżki ogrodowe bez krawężników. Jak je projektować?

Ścieżki ogrodowe bez krawężników. Jak je projektować?

Eko bord. Fot. Buszrem
Eko bord. Fot. Buszrem
Jednym z trudniejszych do rozwiązania pod względem estetyki detali nawierzchni brukowanych są zawsze ich obrzeża. Oczywiście w odwodzie zawsze zostają tradycyjne krawężniki. Nie zawsze jednak akurat „tradycyjny” jest słowem, którym chcielibyśmy opisywać nasz ogród. A przy nowoczesnych aranżacjach każdy dodatkowy element może okazać się nadmierny.

Podobnie rzecz ma się ze zróżnicowanym pokryciem terenu, czy chociażby ze żwirowymi ścieżkami graniczącymi z polami obsianymi trawą. Sprawa staje się tym trudniejsza, jeżeli planujemy kompozycję opartą na miękkich, organicznych podziałach. Kolejnym utrudnieniem mogą być bardzo małe promienie łuków planowanych krzywizn. Nawet dość łagodne łuki stanowią zarówno dla samych krawężników, jak i ich wykonawców spore wyzwanie. Im mniejszy promień łuku – tym wyzwanie staje się większe a ostateczny efekt bardziej kanciasty... Jak sobie poradzić z tak wysoko ustawioną poprzeczką? Można na przykład użyć obrzeży Eko bord.

Eko bord

Eko bord to wykonane z tworzywa sztucznego uniwersalne listwy obrzeżowe pozwalające na niemal dowolne kształtowanie granicy między obszarami o różnej nawierzchni. Wykonane są w dużej części z surowców wtórnych. To oczywiście nie ma szczególnego znaczenia dla naszego ogrodu, jednak dzięki temu ich produkcja przyczynia się do ochrony środowiska, a po wyrzuceniu mogą być przetworzone ponownie.

Jedynym ograniczeniem w ich stosowaniu jest stosunkowo małe obciążenie, jakie może przenosić obrzeże. Nie jest więc wskazane wykonywanie w ten sposób podjazdów czy dróg przeznaczonych dla ruchu kołowego. Jeśli jednak wystąpi taka konieczność, niezbędne będzie zamocowanie listew na betonowym fundamencie, tak samo jak w wypadku tradycyjnych krawężników.

Doskonale natomiast nadają się do ograniczania ścieżek rowerowych, chodników, wysypanych żwirem ścieżek czy przestrzeni o różnych nasadzeniach (na przykład trawnik od ziemi uprawnej). Mają wysokość 4,5 cm, szerokość podstawy 8 cm i długość pojedynczego elementu 100 cm. Łączy się je za pomocą prostych złączy, bez użycia dodatkowych narzędzi. Elementami systemu są także dwa rodzaje kotew mocujących o długości 24,5 cm. Stalowe do podłoży twardych, takich jak glina czy tłuczeń, oraz wykonane z tworzywa do zastosowania w podłożach miękkich (ziemia uprawna czy piasek).

Od czego zacząć?

Planowanie warto zacząć od przeprowadzenia możliwie dokładnej inwentaryzacji terenu, na której zaznaczymy zarówno wymiary działki i stojących na niej zabudowań, jak i elementy, które planujemy zachować, jak chociażby drzewa czy krzewy. Następnie na tak przygotowanym podkładzie powinien powstać ostateczny projekt. Pozwoli on (oprócz precyzyjnego wykonania) także na oszacowanie ilości potrzebnych elementów. Planując należy pamiętać o zachowaniu wygodnej szerokości ścieżek i ich logicznego układu. Jeśli mamy wrażenie, że praca projektowa w jakiś sposób nas przerasta – warto zwrócić się po pomoc do fachowca, czyli architekta lub architekta krajobrazu.

Kolejnym krokiem, który w zasadzie jest jeszcze częścią planowania, jest przeniesienie naszego zamysłu w teren – czyli wytyczenie wszystkich zaprojektowanych linii podziału. Doskonale nadają się do tego te same obrzeża eko bord, których później użyjemy do rozdzielania poszczególnych płaszczyzn. Ułożone „na sucho” i prowizorycznie przymocowane doskonale wyznaczą linie korytowania i innych niezbędnych prac. Przy okazji będzie to dobry test czy posiadamy ich wystarczającą ilość.

Montaż

Nie ma jeszcze komentarzy. Kliknij i dodaj pierwszy!