REKLAMA
Najlepsze Domy
Stelaże podtynkowe w ciężkiej i lekkiej zabudowie

Stelaże podtynkowe w ciężkiej i lekkiej zabudowie

Ustawienie i montowanie zespołu. Należy wywiercić otwory ścienne i wbić kołki rozporowe. To samo robimy w podłodze. W tym momencie wyrównuje się wysokość stelaża z linią A oraz blokuje nóżki, tym samym sprawdza się wypoziomowanie stelaża. Fot. Grohe
Ustawienie i montowanie zespołu. Należy wywiercić otwory ścienne i wbić kołki rozporowe. To samo robimy w podłodze. W tym momencie wyrównuje się wysokość stelaża z linią A oraz blokuje nóżki, tym samym sprawdza się wypoziomowanie stelaża. Fot. Grohe
Na rynku dostępne są dwa rodzaje stelaży podtynkowych do sprzętów podwieszanych, przeznaczone do zabudowy ciężkiej oraz do zabudowy lekkiej. Jednak przy montażu nie tylko ważny jest rodzaj stelaża, ale też i rodzaj materiału do jakiego jest mocowany.

W zależności od zasady montażu stelaże dzielą się na konstrukcje do zabudowy mokrej oraz do zabudowy suchej. Stelaże do zabudowy mokrej zbudowane są ze stalowej, blaszanej ramy, na której zamocowane są pozostałe elementy, np. uchwyty dla podejść wod.-kan., śruby montażowe dla przyborów sanitarnych, zbiorniki płuczące itp.

W wykonaniu specjalnym mogą dodatkowo posiadać izolacje akustyczne i cieplne. Sztywność, jak i wytrzymałość ramy jest niewielka, dlatego stelaże tego typu wymagają montażu na ścianie pełnej o odpowiedniej wytrzymałości i nośności i dodatkowego obmurowania cegłą lub belitem.

Do zabudowy suchej natomiast posiadają ramę z profili stalowych o dużej wytrzymałości i trwałości, zdolną do przenoszenia obciążeń pochodzących tak od przyboru sanitarnego jak i jego użytkownika, do której zamocowane są dodatkowe elementy wsporcze dla przyboru sanitarnego.

Rama nośna, w zależności od producenta, może być wspólna dla wszystkich przyborów sanitarnych lub różnić się wytrzymałością i wymiarami (np. inna rama dla stelażu muszlowego i inna dla umywalkowego).

Stelaże do zabudowy suchej nie wymagają ciężkich ścianek osłonowych, można je przykrywać bezpośrednio płytą g-k, przy czym rama stelaża staje się w tym wypadku profilem montażowym dla płyty. W odróżnieniu od konstrukcji do zabudowy mokrej, stelaże do zabudowy suchej mają znacznie więcej dostępnych rozwiązań i zastosowań.

Montaż do ściany

Stelaże do zabudowy mokrej przykręcamy do ściany litej, ewentualne nierówności ściany można kompensować uchwytami dystansowymi. Zamocowany stelaż obudowuje się ścianką z belitu lub cegły. Stelaże muszlowe wymagają zwykle dodatkowego podmurowania od spodu, w celu odciążenia muszli.

Ściany masywne, do których przykręcane są elementy montażowe mogą być wykonane z cegły lub betonu, jednak ze względów akustycznych ich masa nie może być mniejsza niż 220 kg/m2. Po zaznaczeniu i wywierceniu otworów montażowych, należy przykręcić element montażowy do ściany wykorzystując do tego celu specjalne uchwyty mocujące lub odginane płaskowniki. Element należy podłączyć do instalacji wodnej i kanalizacyjnej, a następnie obmurować – tłumaczy Małgorzata Rycaj-Dąbrowska, specjalista ds. kontaktów z klientami marki Geberit.

Niektórzy producenci oferują do ww. konstrukcji specjalne „nogi” montażowe wzmacniające sztywność stelaża. Przód stelaża może być przykryty płytą gipsowo-kartonową.

W przypadku gdy elementy montażowe nie mogę być przykręcane bezpośrednio do ściany (np. montaż ze ścianą licową), należy zastosować nogi montażowe, a następnie całość zamurować lub obmurować. Nogi montażowe ze stopkami można zastosować do wszelkich elementów montażowych o grubości wylewki 0–25 cm – dodaje Małgorzata Rycaj-Dąbrowska.

Stelaże do zabudowy suchej mogą być montowane na wiele sposobów. W montażu przyściennym, stelaż przykręcany jest do podłogi i ściany pomieszczenia. Uchwyty ścienne mają z reguły regulowaną długość i kąt ustawienia, co pozwala na likwidowanie nierówności ściany, a także montaż nietypowy, np. w rogu pomieszczenia.

Duża sztywność ramy pozwala też na montaż w ścianie wolnostojącej, g-k. W tym wypadku stelaż przykręcany jest do profili ściennych (pionowych i podłogowych), sam stelaż również staje się profilem dla płyty.

Wytrzymałość statyczna jest osiągnięta poprzez stabilność samonośnego elementu. Elementy montażowe poddawane są testom na obciążenie statyczne dla: WC i bidetu – 400 kg, umywalki – 150 kg, poręczy i uchwytów dla niepełnosprawnych – 150 kg, pisuaru – 100 kg – podkreśla Małgorzata Rycaj-Dąbrowska.

Podpowiadamy jak docieplić trudno dostępne miejsca w budynkach.

Nie ma jeszcze komentarzy. Kliknij i dodaj pierwszy!